|
"Hoe
kon je"
Toen ik
een pupje was, entertainde ik jou met mijn
bokkensprongen en maakte je aan het lachen.
Je noemde me 'je kind' en ondanks sommige
kapot gekauwde schoenen
en een aantal kapot
gemaakte dekens werd ik je beste vriend.
Als ik 'stout' was hief jij je vinger op en
vroeg me "Hoe kun je?",
maar dan kreeg je
medelijden met me en rolde je me om en gaf
me buikkriebels.
Het kapot maken van dingen in huis duurde
een beetje langer dan verwacht,
omdat jij
het enorm druk had.
Maar daar werkten we samen aan.
Ik herinner mij de nachten van lekker tegen
elkaar aan liggen in bed,
waarbij ik
luisterde naar dingen die je me
toevertrouwde en je geheime dromen,
het
leven was perfect op dat moment.
Samen maakten we lange wandelingen, renden
in het park,
maakten autoritten en stopten
voor ijsjes (ik kreeg enkel het hoorntje
omdat ijs slecht is voor honden, zei je)
Ik
deed lange dutjes in de zon in afwachting
van jouw thuiskomst aan het eind van de dag.
Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te
spenderen aan je werk en je carrière,
ook
ging je op zoek naar een maatje uit de
mensenwereld.
Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met
je soms gebroken hart en teleurstellingen,
ik ging nooit tegen je tekeer als je een
slechte beslissing had genomen
en
overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid
als je thuis kwam, ook toen je verliefd was.
Ze is nu je vrouw en geen 'hondenpersoon',
maar ondanks dat verwelkomde ik haar in ons
huis,
ik probeerde haar affectie te tonen en
gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was.
Toen de mensenbaby's kwamen deelde ik jouw
opwinding.
Ik was gefascineerd door hun roze
kleur,
hun bijzondere geur en ik wilde ook
moeder van hun zijn.
Maar zij en jij raakten ongerust,
waren bang
dan ik hen pijn zou doen
en ik spendeerde
zodoende de meeste van mijn tijd
opgesloten
in een andere kamer of in een hondenmand.
Ik wilde zo graag van hun houden, maar ik
werd een 'gevangene van de liefde'.
Toen ze groter werden, werd ik hun vriend.
Ze trokken aan mijn vacht, duwden zichzelf
omhoog aan mijn wiebelende benen,
staken hun
vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren
en gaven me kusjes op mijn neus.
Ik hield van alles dat met de kinderen te
maken had en van hun aanrakingen,
omdat jouw
aanrakingen vrijwel niet meer voor kwamen.
De kinderen zou ik verdedigen met mijn leven
als dat nodig zou zijn.
Ik sloop vaak
stiekem naar hun bed en luisterde naar hun
angsten,
onzekerheden en geheime dromen,
samen wachtend op het geluid van jouw auto
die de oprit op zou rijden.
Er was ooit een
tijd dat andere mensen je vroegen of je een
hond had
en dat je op dat moment mijn foto
nam uit je beurs en hen verhalen vertelde
over mij.
De afgelopen jaren antwoordde je slechts met
"ja" en veranderde je van onderwerp.
Van
'jouw hond' veranderde ik een 'zomaar een
hond',
en je vond iedere kostenpost ten
aanzien van mij teveel.
Nu heb je een nieuwe carrière kans gekregen
in een andere stad,
en jij en hun zullen
gaan verhuizen naar een appartement waar ze
geen huisdieren toestaan.
Je nam de juiste beslissing voor je
'familie',
......maar er was een tijd dat ik
jouw enige familie was.
Ik was opgewonden
omdat we een autorit maakten totdat we
aankwamen bij het asiel.
Ik rook de geur van
honden en katten, ... van angst, ....
verloren hoop.
Je vulde het papier in en zei:
'Ik weet
zeker dat jullie een goed tehuis voor haar
zullen vinden'.
Ze gaven je een pijnlijke
blik.
Ze begrepen de realiteit van een hond
op middelbare leeftijd,
ondanks dat ik er
eentje was met een stamboom.
Je moest de
vingers van je zoontje van mijn halsband
aftrekken toen hij schreeuwde:
'Nee papa!
Alsjeblieft laat hun mijn hond niet
afpakken!'.
Ik maakte me zorgen om hem en om
de les die jij
hem net gegeven had over
vriendschap en loyaliteit,
over liefde en
verantwoordelijkheid en over respect voor
alles wat leeft.
Je gaf me een vaarwel klopje op mijn hoofd
en ontweek mijn ogen,
je weigerde beleefd
mijn halsband en riem mee te nemen.
Je had
een deadline die je moest halen en nu had ik
ook een deadline.
Toen je weg was, zeiden twee aardige dames
over je
dat je vast al maanden eerder had
geweten dat je zou verhuizen
en dat je geen
enkele poging had genomen om voor mij een
goed tehuis te vinden.
Ze schudden beide met
hun hoofd en vroegen "Hoe kon je..."
In dit opvangcentrum geven ze je de aandacht
die hun drukke schema toelaat.
Ze geven ons eten, natuurlijk, maar ik
verloor mijn eetlust enkele dagen geleden.
In het begin rende ik steeds naar de
voorkant van mijn hok als ik iemand hoorde
lopen,
ik hoopte dat jij het was, dat je van
gedachte was veranderd
en dat het allemaal
maar een nare droom was...
ik hoopte dat er
misschien iemand was die om mij gaf... ,
iemand die me zou redden.
Toen ik me realiseerde dat ik de
concurrentie met de
vrolijke kleine puppies
niet kon winnen werd ik verplaatst
naar een
hok ver in de hoek en daar wachtte ik.
Ik hoorde haar voetstappen aan het eind,
ze
kwam voor mij en nam me mee naar een aparte
kamer.
Een heerlijk stille kamer.
Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn
oren
en zei me dat ik me niet druk moest
maken.
Mijn hart bonkte om wat er zou gebeuren,
maar er was tegelijk een gevoel van
verlossing.
De dagen van de gevangene van de liefde
waren op.
Conform mijn natuur maakte ik mij meer druk
om haar dan om mijzelf.
Ze droeg een zware last op haar schouders,
dat wist ik, net zoals ik van jou iedere
stemming kon aanvoelen.
Ze plaatste met gevoel een tourniquet om
mijn voorpoot en ik zag een traan op haar
wang.
Ik likte aan haar hand op dezelfde manier
als ik dat deed om jou op je gemak te
stellen, jaren geleden.
Ze duwde kundig een
naald in mijn ader en
ik voelde de koele
vloeistof door mijn lichaam gaan.
Ik ging slaperig liggen en keek in haar
vriendelijke ogen en ik murmelde. "Hoe kun
je.."
En omdat zij mijn hondentaal kon verstaan
zei ze "het spijt me zo erg".
Ze knuffelde me en vertelde haastig dat het
haar werk was
om een betere plaats voor mij
te bewerkstelligen,
een plaats waar ik niet
genegeerd zou worden, mishandeld of verlaten
zou zijn.
Of waar ik mezelf een plek zou moeten
veroveren zoals op deze aarde.
Met mijn laatste beetje energie probeerde ik
het puntje
van mijn staart te laten
kwispelen om haar te vertellen
dat mijn
eerdere "Hoe kun je" niet bedoeld was voor
haar.
Het was jij, mijn geliefde baas, waar ik aan
dacht.
Ik zal aan je denken en voor eeuwig op je
wachten.
Ik hoop dat ieder in jouw leven jou dezelfde
loyaliteit zal tonen als ik.
Een opmerking van de auteur: Wanneer "Hoe
kun je"
tranen in je ogen heeft gebracht
tijdens het lezen,
net zoals het dat bij mij
deed toen ik het schreef,
dan komt dat omdat
het een samengesteld verhaal is dat opgaat
voor miljoenen voormalig huisdiereigenaren
die ieder jaar
hun dieren in Amerikaanse en
Canadese asielen brengen.
Het is iedereen
toegestaan dit essay te verspreiden voor
niet commercieel gebruik,
het moet voorzien
zijn van de copyright notice.
Gebruik het om
mensen voor te lichten, op je website, in
nieuwsbrieven,
in asielen en
dierenartspraktijken op het bulletinboard.
Vertel het publiek dat de beslissing om een
dier op te nemen in de familie
een
belangrijke beslissing is voor het leven,
dat dieren liefde en goede zorg verdienen en
dat het vinden
van een nieuw tehuis indien
nodig valt onder de eigen
verantwoordelijkheid.
Ieder dierentehuis kan
hierover advies geven. Ieder leven is
kostbaar.
Mensen stop de moord en stimuleer
adoptie!
Auteur: Jim Willis deze tekst heb
ik van mijn vriendin simone hoving!!!
auteur: Jim Willis© 2001
Ik heb de tekst op mijn site gezet omdat ik
het een
erg mooie tekst vind en zulke dingen
ook veel te vaak gebeuren bij honden.
Zet
deze tekst ook op je site en zorg er zo voor
dat mensen beter
voor honden en natuurlijk
ook voor andere dieren zorgen
|
